kasacja w sprawie bezzasadnego uznania, że okoliczności czynu przypisanego ukaranemu i jego wina nie budzą wątpliwości z dnia 2026-09-23.
kasacja w sprawie bezzasadnego uznania, że okoliczności czynu przypisanego ukaranemu i jego wina nie budzą wątpliwości.
Działając na podstawie art. 110 § 1 k.p.w., Rzecznik Praw Obywatelskich złożyła kasację od prawomocnego wyroku nakazowego Sądu Rejonowego w Ł. z dnia 16 października 2025 r. (sygn. akt V W 1031/25) i zaskarżyła powyższy wyrok w całości na korzyść N. M. Jednocześnie wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Rejonowemu w Ł.
Wyrokowi temu RPO zarzuciła rażące naruszenie art. 93 § 2 k.p.w. wskutek bezzasadnego uznania, że okoliczności czynu przypisanego ukaranemu i jego wina nie budzą wątpliwości, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wyroku nakazowego, podczas gdy w świetle dowodów dołączonych do wniosku o ukaranie, zarówno wina, jak i okoliczności czynu zarzuconego obwinionemu budziły istotne wątpliwości, co winno skutkować skierowaniem sprawy do rozpoznania na rozprawie i wyjaśnieniem wszystkich istotnych dla merytorycznego rozstrzygnięcia okoliczności, które to uchybienie było rażące i miało istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Zdaniem RPO zaskarżony niniejszą kasacją wyrok nakazowy nie może się ostać, albowiem Sąd Rejonowy w Ł., orzekając w niniejszej sprawie, rażąco naruszył przepis art. 93 § 2 k.p.w. Materiał dowodowy załączony do wniosku o ukaranie nie był wystarczający, aby stwierdzić winę obwinionego. W aktach sprawy brak jest bowiem protokołu badania alkometrem, wyników badań, świadectwa wzorcowania tego urządzenia, protokołu pobrania krwi obwinionego oraz wyników tych badań, co uniemożliwiło również zweryfikowanie, czy pomiar został przeprowadzony urządzeniem spełniającym wymogi metrologiczne oraz czy czynność ta została wykonana zgodnie z obowiązującymi procedurami. W aktach brak jest nawet chociażby wydruku z systemu CEP co do ubezpieczenia pojazdu, którym poruszał się obwiniony.
Sąd uznał także N. M. za winnego wykroczenia polegającego na prowadzeniu po drodze publicznej pojazdu, który to nie został dopuszczony do ruchu z powodu braku aktualnych badań stanu technicznego pojazdu (z art. 94 § 1 k.w.) Tymczasem, przepis ten typizuje zachowanie polegające na prowadzeniu pojazdu na drodze publicznej, w strefie zamieszkania lub strefie ruchu pojazdu mechanicznego, nie mając do tego uprawnienia. Wykroczenie przypisane obwinionemu mogłoby zatem ewentualnie odpowiadać czynowi określonemu w przepisie art. 94 § 2 k.w.
Mając powyższe na uwadze, Rzecznik Praw Obywatelskich uznała postawiony na wstępie zarzut za zasadny i wniosła o uwzględnienie kasacji.