kasacja w sprawie rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez dokonanie nieopartej o całość oceny ujawnionego materiału dowodowego z dnia 2026-07-14.
kasacja w sprawie rażącego naruszenia prawa procesowego poprzez dokonanie nieopartej o całość oceny ujawnionego materiału dowodowego.
Działając na podstawie art. 521 § 1 k.p.k., Rzecznik Praw Obywatelskich złożyła kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 11 marca 2025 r. (sygn. akt III K 28/25) i zaskarżyła powyższe orzeczenie w zakresie uznania G. Ż. za winnego popełnienia czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia, na jego korzyść. Jednocześnie wniosła o uchylenie wyroku Sądu Rejonowego w L. w zaskarżonym zakresie i przekazanie w tej części sprawy Sądowi meriti do ponownego rozpoznania.
Orzeczeniu temu Rzecznik zarzuciła rażące naruszenie prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.k. i art. 410 k.p.k., poprzez dokonanie dowolnej oraz nieopartej o całość ujawnionego materiału dowodowego sprawy, oceny tegoż materiału, w szczególności dokumentacji medycznej Szpitala Neuropsychiatrycznego w L., z której wynikało, że w okresie od 12 października 2023 r. do 28 grudnia 2023 r. G. Ż. przebywał na leczeniu w/w placówce medycznej, co miało istotny wpływ na treść orzeczenia, bowiem skutkowało uznaniem winy w zakresie zarzucanego mu czynu opisanego w punkcie II aktu oskarżenia.
Rzecznik wskazała, iż w dniu 11 marca 2025 r. Sąd Rejonowy w L. uznał G. Ż. za winnego tego, że w dniu 14 września 2024 r. w L. przy ul. wielokrotnie uderzał z otwartej ręki po twarzy i po głowie M. B.-W. (czym spowodował u niej obrażenia w postaci obrzęku tkanki podskórnej), co skutkowało naruszeniem czynności narządu ciała pokrzywdzonej lub rozstrojem zdrowia trwającym nie dłużej niż 7 dni, tj. czynu z art. 157 § 2 k.k. i wymierzył mu za to karę 10 miesięcy pozbawienia wolności oraz tego, że w listopadzie 2023 r., daty bliżej nieustalonej w L. przykładając nóż do szyi pokrzywdzonej wypowiadał groźby pozbawienia życia do M. B.-W. wzbudzając w niej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, tj. czynu z art. 190 § 1 k.k. i wymierzył mu za to karę 6 miesięcy pozbawienia wolności, a także tego, że w dniu 14 września 2024 r. wypowiadał groźby pozbawienia życia do M. B.-W. wzbudzając w niej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona, tj. występku z art. 190 § 1 k.k. i za to wymierzył mu karę 6 miesięcy pozbawienia wolności. Ponadto, na podstawie art. 85 § 1 k.k. oraz art. 86 § 1 k.k., połączył jednostkowe kary pozbawienia wolności i wymierzył G. Ż. karę łączną w wymiarze roku i 6 miesięcy pozbawienia wolności. Wyrok ten nie został zaskarżony i uprawomocnił się w dniu 19 marca 2025 r. W ocenie RPO zapadł on z rażącym naruszeniem prawa procesowego, w sposób opisany w petitum kasacji.
Jak wykazała analiza akt sprawy, w poczet materiału dowodowego wprowadzono szereg dowodów, w tym z dokumentów w postaci dokumentacji medycznej Szpitala Neuropsychiatrycznego w Lublinie, dotyczących G. Ż. Z karty informacyjnej Oddziału Leczenia Alkoholowych Zespołów Abstynencyjnych tego szpitala z dnia 28 listopada 2023 r. wynika, że G. Ż. w okresie od 12 października 2023 r. do 28 listopada 2023 r. przebywał na tym oddziale. Natomiast brak jest adnotacji, że w tym czasie był zwalniany na przepustkę. Z karty informacyjnej Oddziału Psychiatrycznego Ogólnego VI tej placówki medycznej z dnia 28 grudnia 2023 r. wynika, że p. Żurawski, że został przeniesiony na ten oddział w dniu 28 listopada 2023 r. i przebywał na nim do dnia 28 grudnia 2023 r., również brak jest informacji, żeby w tym okresie udzielono mu przepustki.
Rzecznik wskazała także, że z treści art. 410 k.p.k. podstawę wyroku może stanowić tylko całokształt okoliczności ujawnionych w toku rozprawy głównej. W przedmiotowej sprawie Sąd całkowicie pominął istotne okoliczności z niego wynikające, mianowicie ustalił, iż w listopadzie 2023 r., w bliżej nieustalonym dniu, G. Ż. w L. przykładając nóż do szyi pokrzywdzonej wypowiadał groźby pozbawienia życia do M. B.-W. wzbudzając w niej uzasadnioną obawę, że groźba zostanie spełniona. Ustalenie to jest ewidentnie sprzeczne z dokumentacją medyczną G. Ż., z której wynika, że przebywał w szpitalu neuropsychiatrycznym i brak jest informacji, żeby opuszczał go nawet na przepustki. Biorąc jednak pod uwagę zeznania pokrzywdzonej, w ocenie RPO, należy wyjaśnić poza wszelką wątpliwość czy G. Ż. w okresie hospitalizacji w Szpitalu Neuropsychiatrycznym w L., pomimo braku odpowiedniej adnotacji w kartach informacyjnych, nie przebywał na przepustce ze szpitala lub czy też nie opuścił oddziału bez zgody personelu.
Mając na uwadze powyższe, Rzecznik Praw Obywatelskich wniosła jak we wstępie.