kasacja w sprawie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego, w sytuacji gdy czyn zarzucony w akcie oskarżenia nie zawierał wszystkich znamion przestępstwa oszustwa z dnia 2026-05-05.
kasacja w sprawie wyroku skazującego bez przeprowadzania postępowania dowodowego, w sytuacji gdy czyn zarzucony w akcie oskarżenia nie zawierał wszystkich znamion przestępstwa oszustwa.
Na podstawie art. 521 § 1 k.p.k. Rzecznik Praw Obywatelskich złożył kasację od prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia 26 marca 2007 r. (sygn. akt II K 23/07) i zaskarżył go w całości na korzyść K. P. Jednocześnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w L. w całości oraz o uniewinnienie K. P. od zarzuconego mu czynu.
Wyrokowi temu Rzecznik zarzucił rażące i mające istotny wpływ na jego treść naruszenie przepisów prawa procesowego – a mianowicie art. 387 § 2 k.p.k. w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 10 stycznia 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks postępowania karnego, ustawy – Przepisy wprowadzające Kodeks postępowania karnego, ustawy o świadku koronnym oraz ustawy o ochronie informacji niejawnych, polegające na niesłusznym uwzględnieniu wniosku oskarżonego K. P. o wydanie wobec niego wyroku skazującego bez przeprowadzania rozprawy i wymierzenie określonych w nim kar, któremu nie sprzeciwił się prokurator i pokrzywdzony. W konsekwencji spowodowało to rażące i mające istotny wpływ na treść orzeczenia naruszenia przepisu prawa materialnego, to jest art. 286 § 1 k.k., polegającego na skazaniu oskarżonego za czyn, który nie zawierał wszystkich znamion przestępstwa oszustwa, co było rażące oraz miało istotny wpływ na treść orzeczenia.
Rzecznik Praw Obywatelskich wskazał, że K. P. został oskarżony o to, że w dniu 18 sierpnia 2006 roku w S., działając w celu osiągnięcia korzyści majątkowej doprowadził do niekorzystnego rozporządzenia własnym mieniem w kwocie 135 złotych w ten sposób, że zaoferował na aukcji internetowej portalu (…) do sprzedaży kartę graficzną, a następnie po otrzymaniu pieniędzy, jej nie dostarczył, tj. o przestępstwo z art. 286 § 1 k.k. (k. 154-155 akt sprawy). W toku rozprawy przed Sądem Rejonowym w L., w dniu 26 marca 2007 r., K. P. przyznał się do zarzuconego czynu, po czym dodał, że naprawił szkodę na rzecz T. Sz. zwracając mu pieniądze w kwocie 150 zł. Oskarżony złożył wniosek o dobrowolne poddanie się karze bez przeprowadzania postępowania dowodowego. Prokurator wyraził zgodę na powyższe, wnioskując o wydanie wyroku skazującego i orzeczenie wobec oskarżonego kary 10 miesięcy pozbawienia wolności z warunkowym zawieszeniem jej wykonania na okres 3 lat próby oraz o orzeczenie grzywny w wysokości 70 stawek dziennych po 10 zł każda. K. P. zgodził się na taki wymiar kary, a wnioskowi oskarżonego nie sprzeciwił się obecny na rozprawie pokrzywdzony.
Rzecznik zwrócił uwagę, że pomimo wskazania w protokole rozprawy daty „14 marca 2007 r.", odbyła się ona w dniu 26 marca 2007 r. Data „14 marca" została zapisana zapewne omyłkowo, bowiem we wskazanym dniu odbyła się również rozprawa w tej samej sprawie, przy czym nie przeprowadzono wówczas żadnej czynności procesowej wskutek niestawiennictwa oskarżonego oraz wyznaczono kolejny termin rozprawy na dzień 26 marca 2007 r. Jednocześnie stwierdził, iż analiza zarzutu postawionego K. P. w akcie oskarżenia prowadzi do wniosku, że czyn zarzucony oskarżonemu nie zawiera wszystkich znamion przestępstwa, o którym mowa w przepisie art. 286 § 1 k.k. Przestępstwo oszustwa stypizowane w art. 286 § 1 k.k. polega na działaniu, którego istotą jest wprowadzenie w błąd innej osoby albo wyzyskanie jej błędu lub niezdolności do należytego pojmowania przedsiębranego takiego działania sprawcy. W niniejszej sprawie takiego działania nie odzwierciedla opis czynu zarzuconego, a następnie przypisanego K. P. wyrokiem Sądu Rejonowego w L.
Rzecznik powołał się również na przepis art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k., który określa, że wyrok skazujący powinien zawierać dokładne określenie przypisanego oskarżonemu czynu oraz jego kwalifikację prawną. Zdaniem RPO opis czynu przypisanego K.P. w ogóle nie wskazuje na to, że T. Sz. miał być wprowadzony w błąd, albo że skazany wyzyskał błąd T. Sz., ani w jaki sposób miało to nastąpić. Podkreślić zatem trzeba, że „brak w opisie czynu przypisanego oskarżonemu w wyroku (art. 413 § 2 pkt 1 k.p.k.) jakiegokolwiek znamienia ustawowego typu czynu zabronionego skutkuje niemożnością przypisania odpowiedzialności karnej za ten czyn.
Mając na względzie powyższe, Rzecznik Praw Obywatelskich zaskarżył w całości powyższy wyrok i wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku Sądu Rejonowego w L.