skarga nadzwyczajna o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy Sądowi Il instancji do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym z dnia 2026-02-18.
skarga nadzwyczajna o uchylenie zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego w całości i przekazanie sprawy Sądowi Il instancji do ponownego rozpoznania w postępowaniu odwoławczym.
Rzecznik zaskarżył w całości, na korzyść P. J. M., orzeczenie Sądu Apelacyjnego w B. z dnia 24 maja 2021 r. (sygn. akt II AKa 22/21) utrzymujące w mocy orzeczenie Sądu Okręgowego w B. z dnia 30 października 2020 r. (sygn. akt III K 100/20).
Rzecznik zarzucił orzeczeniu temu rażące naruszenie prawa karnego procesowego, tj. art. 433 § 1 k.p.k. w zw. z art. 440 k.p.k., poprzez utrzymanie przez Sąd Apelacyjny w mocy rażąco niesprawiedliwego orzeczenia Sądu Okręgowego, polegającego na akceptacji błędnego poglądu, że fakt służby w charakterze słuchacza Zamiejscowego Wydziału Porządku Publicznego w Akademii Spraw Wewnętrznych podlega ujawnieniu w trybie art. 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy z dnia 18 października 2006 r. o ujawnianiu informacji o dokumentach organów bezpieczeństwa państwa z lat 1944-1990 oraz treści tych dokumentów (tekst jednolity w Dz. U. z 2025 r., poz. 1519, dalej: ustawa lustracyjna). Ponadto RPO zarzucił naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji RP określającego prawa człowieka i obywatela, art. 30 Konstytucji stanowiącego o nienaruszalności i poszanowaniu godności człowieka oraz art. 47 Konstytucji, gwarantującego ochronę prawną czci i dobrego imienia jednostki.
W ocenie Rzecznika nie sposób się zgodzić z rozstrzygnięciem Sądu Apelacyjnego zawartym w zaskarżonym orzeczeniu, z uwagi na jego rażącą niesprawiedliwość, która w żaden sposób nie da się pogodzić ze społecznym poczuciem sprawiedliwości, a przez to i z zasadą rzetelnego procesu. Należy zauważyć, że przedmiotem postępowania lustracyjnego jest ustalenie czy osoba lustrowana złożyła zgodne z prawdą oświadczenie odnośnie do ewentualnej pracy lub służby w organach bezpieczeństwa lub współpracy z tymi organami w okresie od dnia 22 lipca 1944 r. do dnia 31 lipca 1990 r. (art. 7 ust. 1 ustawy lustracyjnej). Interpretacji art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy lustracyjnej, który wymienia organy bezpieczeństwa państwa należy zatem dokonywać każdorazowo w powiązaniu z art. 7 ust. 1 tej ustawy, a niekiedy również w powiązaniu z treścią art. 3a ustawy lustracyjnej. Ponadto przyjęta wykładnia systemowa sprzeciwia się stanowisku, że samo zatrudnienie, bycie słuchaczem czy też studiowanie na Wydziale Porządku Publicznego Akademii Spraw Wewnętrznych w okresie od 1 września 1989 r. do 31 lipca 1990 ?., jest równoznaczne z pełnieniem służby w organach bezpieczeństwa państwa w rozumieniu art. 2 ust. 1 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy lustracyjnej.
W ocenie Rzecznika, przyjęcie przez Sąd Okręgowy, że każda służba do 31 lipca 1990 r. w podmiocie mającym status organów bezpieczeństwa publicznego podlega ujawnieniu w trybie postępowania lustracyjnego, skutkowało obrazą art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy lustracyjnej, polegającą na jego błędnej wykładni. Konsekwencją powyższego było natomiast stwierdzenie, że P. J. M., w związku z pełnieniem funkcji publicznej Zastępcy Dyrektora Gabinetu Komendanta Głównego Policji, złożył w dniu 12 września 2007 r. niezgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne. Zdaniem Rzecznika, zaskarżone orzeczenie jest niesprawiedliwe i przez to narusza nawet najogólniej pojmowaną zasadę sprawiedliwości, która w preambule do Konstytucji RP zajmuje drugie miejsce wśród wymienionych w niej uniwersalnych wartości.
Wobec powyższego Rzecznik stwierdził także, że P. J. M. pozbawiony został wywodzonego z art. 2 Konstytucji RP gwarantowanego bezpieczeństwa prawnego. Tym samym znacznego uszczerbku doznała zasada ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Dalsze utrzymywanie w mocy tego niesprawiedliwego i krzywdzącego orzeczenia będzie zatem niezgodne z tą zasadą. Rzecznik wniósł niniejszą skargę w przeświadczeniu, że zaskarżony wyrok stanowi przykład orzeczenia sądowego obarczonego szczególnie poważnymi wadami, co pozwoli dać prymat zasadzie sprawiedliwości społecznej w konflikcie wymienionych wartości konstytucyjnych.